Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ

Ο έρωτας και η τροφή είναι αδέλφια. Είναι και τα δύο βιολογική ανάγκη αλλά και
απόλαυση. Οι λέξεις πείνα, όρεξη και κορεσμός έχουν κοινή χρήση και για τις δύο
λειτουργίες. Ένα καλά προετοιμασμένο γεύμα ήταν πάντα το προεόρτιο της ερωτικής
ένωσης. Τα τελευταία χρόνια, οι διαιτητικές και ερωτικές μας συνήθειες χαρακτηρί-
ζονται από την κυριαρχία του φτηνού, του γρήγορου και του εύκολου. Γι’ αυτό ίσως
χρειάζεται να γνωρίσουμε μερικά μυστικά και λίγες συνταγές από τις διατροφικές μας
και ερωτικές συνήθειες. Στην Κίνα προσέφεραν λάχανα στη θεά της γονιμότητας για
να αποκτήσουν τον περιπόθητο γιο. Η Κινέζα νηστεύει και πίνει μόνο λαχανόζουμο
για σαράντα μέρες για να είναι βέβαιη για τον αρσενικό απόγονο. Το λάχανο όμως
θεωρείται και διεγερτικό και έτσι η Κινέζα ετοιμάζει συχνά στον άντρα της λαχανό-
ζουμο για να τον προετοιμάσει για μια ερωτική βραδιά. Οι ερωτικές ικανότητες του
συζύγου απειλούνται από τις άσχημες καιρικές συνθήκες αλλά και από τη δράση κα-
κοποιών πνευμάτων, η κινέζικη κουζίνα χρησιμοποιεί κατά κόρον τα μπαχαρικά που
νοστιμίζουν τα φαγητά, αλλά και διεγείρουν. Ξακουστά αφροδισιακά στην Κίνα είναι
οι χελιδονοφωλιές και το πτερύγιο του καρχαρία, που μαγειρεύεται με πολλούς τρό-
πους, αλλά η τιμή τους είναι απαγορευτική για τον απλό Κινέζο. Έτσι προτιμά να τρώ-
ει συχνά ψάρι μαγειρεμένο στον ατμό ή ψητό, που το συνοδεύει με διάφορες σάλτσες
που έχουν για βάση τη σόγια και παρασκευάζονται με εξαιρετικά περίπλοκο τρόπο.
Σπουδαία θεωρούν και τα πανάκριβα χιλιόχρονα αυγά, που μένουν για δεκαετίες
ολόκληρες θαμμένα στη γή, αλλά και ο φρέσκος κρόκος του αυγού, που συμβολίζει
τον έρωτα, την ευτυχία και τη μακροζωία. Πριν την παράθεση των συνταγών, σας
παρουσιάζω και τα δύο ερωτικά ποτά, που πίνονται μαζί από τον άντρα και τη γυναί-
κα, πριν αποσυρθούν στο υπνοδωμάτιο τους. Το ένα φτιάχνουν με το χτύπημα δύο
κρόκων σε μισή κούπα γάλα και προσθέτουν πάπρικα και ψιλοκομμένο μαϊντανό. Το
άλλο που είναι πιο διεγερτικό, ανακατεύουν το χυμό ενός κρεμμυδιού με μισό ποτήρι
μέλι ελαφρά ζεσταμένο και το πίνουν γουλιά γουλιά. Στην αρχαία Ελλάδα οι φιλό-
σοφοι συνήθιζαν να συνοδεύουν τα γεύματα τους με συζητήσεις για τον έρωτα και το
πνεύμα. Ο Πυθαγόρας όμως και οι μαθητές του που απέφευγαν τις ερωτικές χάρες
έτρωγαν μόνο φρέσκα λαχανικά και δεν άγγιζαν τη φασολάδα που προκαλεί ερωτικές σκέψεις και επιθυμίες.    

Ο Πλούταρχος που εκτιμούσε τις επίγειες απολαύσεις, τις συνιστούσε ανεπιφύλακτα και συνήθιζε να τις νοστιμίζει με ζαφορά. 
Ο Αριστοτέλης πάλι, παίνευε τις φακές που του επέτρεψαν σε μεγάλη ηλικία να αποκτήσει γιο, αφού ακολούθησε τις συμβουλές του Ιπποκράτη. Τα συμπόσια των αρχαίων Ελλήνων οι σύζυγοι δεν είχαν καμία θέση στο δείπνο και αποσύρονταν από νωρίς στο γυναικωνίτη. Οι Αθηναίοι άλειφαν τα κορμιά τους με αρωματικά λάδια και διασκέδαζαν με τους έφηβους και τις εταίρες, που γνώριζαν καλά την ερωτική τέχνη και είχαν πλατιά μόρφωση, για να κερδίζουν το θαυμασμό και την εκτίμηση των αντρών. Απαραίτητο για τους ευωχούμενους στα συμπόσια ήταν και το πολύ μεθυστικό διονυσιακό κρασί (άκρατος οίνος), που πινόταν ανακατεμένο με νερό σε αναλογία 1/3, γιατί αλλιώς λέγεται πως έφερνε την τρέλα ή το θάνατο. Το αρωμάτιζαν με θυμάρι, κέθρο, πιπέρι, ματζουράνα, συχνά αψιθιά, υσωπο, μυρτιά, πευκοβελόνες και δαφνόφυλλα, σε ορισμένες περιπτώσεις περιείχε και φυτά με ναρκωτικές ή μεθυστικές ιδιότητες, όπως μανδαγόρα, ελλέβορο, υοσκυάμο και άλλα. Στην αρχαία Ρώμη ονομαστός υπήρξε ο Λούκουλος για τα γεύματα του (Λουκούλια). Ο Λούκουλος επέβαλλε τα κεράσια στην ρωμαϊκή άρχουσα τάξη, αλλά και πολλές άλλες λιχουδιές, όπως τα χέλια, τα μυαλά της στρουθοκαμήλου, τις γλώσσες των πουλιών και το φιλέτο κροκοδείλου, που παρήγαγαν τα εκτροφεία. Ξακουστός για τα περίφημα συμπόσια και τα βακχικά όργια του ήταν και ο Μάρκους Απέκιους, λάτρης της εξωτικής γεύσης και συγγραφέας μίας οκτάτομης συλλογής με συνταγές, που δυστυχώς χάθηκε, όταν πυρπολήθηκε η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Ο Απέκιους ήταν ο εφευρέτης της σάλτσας, που έφτιαχνάν τότε με κρασί, λάδι, ξίδι και καρυκεύματα και δεν σταματούσε να επιχειρηματολογεί για τις αφροδισιακές ιδιότητες του ραπανιού και του πράσου. Με το θάνατο του έσβησε μια ολόκληρη εποχή, καθώς γρήγορα η παρακμή της Ρώμης και οι στρατιωτικές ήττες στέρησαν στους καλοφαγάδες τα μπαχαρικά, τα στρείδια και το άλλοτε άφωνο
κυνήγι των κτήσεων. Έτσι αναγκαστικά η ρωμαϊκή κουζίνα προσαρμόστηκε στους
χαμηλούς τόνους και έχασε το θριαμβευτικό της χαρακτήρα.

ΜΟΥΖΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: